1

#35donkeredagen dag 18

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.Tweede kerstdag, de andere helft van de kerstdagen. Gisteravond veel te laat naar bed omdat ik ademloos gekeken heb

Lees meer...
0

#35donkeredagen dag 17

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.Eerste kerstdag, een dag vol met zon! Alle kerstlichtjes verbleekten er bij.Lekker uitgeslapen, kacheltje aan, kopje

Lees meer...
3

#35donkeredagen dag 16

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.De dag voor kerstmis. Voor sommige mensen de belangrijkste dag om te vieren, voor anderen gewoon de dag voor de kerst.

Lees meer...
2

#35donkeredagen dag 15

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.Nog even en het is Kerst. Eigenlijk heb ik mijn kerstfeest al achter de rug. Voor mij is dat de kerstviering op Lyndensteyn

Lees meer...
4

#50books vraag 50: Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

Zondag 27 januari kwam ik via twitter bij de #50books vragen uit. Ik had nog nooit geblogd maar vond het wel een inspirerende vraag. Bij het openklikken van de al geplaatste antwoorden zag ik @jjvoerman staan. Voerman was voor mij een zeer vertrouwde naam die niet zo heel veel voorkomt dus ik dacht ‘het zal toch niet…’, klikte hem open en keek in het gezicht van Ubbo Voerman. Ubbo was de kinderrevalidatiearts waar ik zoveel van heb geleerd maar die al in 1996 overleed.
Dat kon dus niet en dat was ook niet zo. Het was Jacob Jan, zijn tweede zoon, die sprekend op hem leek. En of dat nog niet genoeg was schreef Jacob Jan over zijn ouderlijk huis in Beetsterzwaag en over Lyndensteyn waar zijn vader zo lang had gewerkt! Een feest der herkenning dus.
We hadden mailcontact en hij trok me over de streep om te gaan bloggen hoe griezelig ik dat ook vond.

Nu is de maand december bijna om en ben ik bezig aan de laatste #50booksvraag. Zou ik zonder die #50books ooit de stap naar bloggen hebben gewaagd? Ik denk het niet. Terwijl ik rustig kan zeggen dat het een enorme toevoeging aan mijn leven is geworden. Het heeft me geholpen bij het nemen van belangrijke beslissingen zoals het stoppen met werken. Het heeft me geholpen bij het verwerken van die besluiten en niet in het minst door de vaak hartverwarmende reacties die ik kreeg. Het heeft me ook een officiële berisping van mijn werk opgeleverd die uiteindelijk eerder helpend dan akelig was. Het gaf me structuur in mijn lange zomerperiode door mee te doen met 35 foto opdrachten waarbij ik mezelf oplegde daar dagelijks een blog bij te schrijven – wat heb ik daarvan genoten! Hier in de tuin, op Ameland, op de ferry naar Zweden, in Zweden, overal lukte het toch weer die foto en dat blog te maken, wat had ik er een plezier in!

Een ander aspect was het meelezen en meekijken met Jacob Jan in zijn aanloop naar zijn theatervoorstelling. Wat was het mooi om dat van zo dichtbij mee te mogen maken en mee te mogen beleven.
En natuurlijk de contacten met al die andere bloggers (die al een beetje als vrienden voelen want wat weet je veel van elkaar) en met blogpraat (waar ik komend jaar weer actief aan mee hoop te gaan doen).
Met als appotheose het samen met Teske en Jacob Jan door Lyndensteyn lopen en voelen dat voor mij de cirkel rond was. Daardoor heb ik kunnen genieten van mijn afscheid en ben ik in staat mijn Nieuwe Leven te omarmen!

En dat is allemaal gekomen door de #50books van Peter! Wat ben ik hem dankbaar voor dit initiatief. Wat is er veel in mijn leven gebeurd en wat geniet ik van de nieuwe wereld die ik heb betreden. Verbaas me regelmatig over het enorme aantal reviews en geniet van de reacties via twitter, facebook of het blog zelf.

Nee, ik ben niet van plan het stokje van Peter over te nemen. Daarvoor is het nog te vroeg. Eerst half januari heup 2 met alles wat daarbij hoort en daarna eens rustig gaan denken en voelen wat het begrip ‘tijd’ inhoudt.
Wat zal er op mijn pad gaan komen? Dat zullen zeker boeken zijn! Echte boeken en e-books want ik heb nu een e-reader, thuis, in de tuin, onderweg met de fiets, aan een strandje in Zweden of waar dan ook. En wie weet wil ik wel mee gaan doen aan een boekenclub, je weet maar nooit.

Peter, heel veel dank voor je geweldige idee. Juist het iedere zondag bloggen gaf me de gelegenheid het leuk te gaan vinden en van het een kwam het ander!
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het stokje graag over wilt geven en ik hoop dat er iemand komt die het over wil nemen.
Zo niet….. zo niet dan weet ik het niet. Ga je dan toch nog even door? Ik hoop het echt!

1

#35donkeredagen dag 13

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.Het weekend voor de Kerstdagen, wat een gekte in de winkels! Eigenlijk word ik er een beetje naar van, dat geduw

Lees meer...
2

#35donkeredagen dag12

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.Vandaag was het een schitterende dag. Helder, blauwe lucht, weinig wind en prachtig licht. Had eigenlijk willen gaan

Lees meer...
0

Nu echt de laatste keer

Vandaag vierde ik voor het laatst kerstfeest op het werk. Onderdeel hiervan is de kerstviering in de prachtige kleine oude dorpskerk die bij ons op het terrein staat. Alle patienten die dat willen komen (al dan niet met hun partners) en dat geldt ook voor de medewerkers. Een belangrijk onderdeel van de viering is de muziek. Dit jaar bestond het gelegenheidskoor uit 30 medewerkers, meer dan ooit! We repeteren twee keer en nog een keer vlak van te voren. Bij de repetities is nooit iedereen aanwezig door verschillende werkdagen en diensten.

Voor mij is het zingen in dit koor een van de hoogtepunten van het jaar en hoewel mijn officiële afscheid vandaag precies een week geleden is wilde ik toch nog een keer meedoen. Het was vandaag dus echt de laatste keer dat ik naar het werk reed, een heel onwerkelijk gevoel.
En wat was het bijzonder. Drie koperblazers die prachtig speelden, een geweldige pianist/dirigent die met zijn enthousiasme en muzikaliteit iedere keer weer één geheel van al die losse zangers weet te maken en een solo zangeres met een ontroerend mooi en schitterend gezonden lied van Herman van Veen.

De bezoekers van de viering zijn heel verschillend. Veel klinische patienten die soms nog maar net aan het begin van hun revalidatie staan en het heel moeilijk hebben. Patienten die al heel veel achter de rug hebben en bezig zijn zich los te maken van hun revalidatieproces, ook niet altijd makkelijk. Mensen met grote en kleine lichamelijke beperkingen en mensen met hersenletsel.
Deze mensen geven de viering een extra dimensie en ieder jaar voel ik het weer als een voorrecht hieraan mee te mogen doen.

Voorafgaand aan de viering is er een gemeenschappelijke kerstmaaltijd en wat was het leuk om toch weer even tussen mijn collega’s te zitten, nog even na te praten over dat prachtige afscheid en een aantal mensen te zien die er niet bij hadden kunnen zijn. Eigenlijk weer een afscheid maar in mijn gevoel nu veel definitiever. En hoewel vele collega’s zeiden ‘je komt volgend jaar toch gewoon weer zingen’ ben ik dat niet van plan. Allereerst wil ik geen Heintje Davinds worden maar veel belangrijker, ik moet nu echt gaan loslaten. Loslaten en afstand nemen, moeilijk en soms verdrietig.
Maar door los te laten komt er ook ruimte voor nieuwe dingen, nieuwe activiteiten en nieuwe mensen! Vrijheid en zelf de baas zijn over mijn  keuzes en mijn tijd en dat is een heerlijk vooruitzicht.
Het was goed nog een keer mee te zingen, ik heb van iedere minuut genoten en het is een voorrecht dat zoveel jaar te hebben mogen doen. Lyndensteyn zit in mijn hart en dat zal altijd zo blijven. En gelukkig is er meer dan genoeg plek om nieuwe mensen in mijn hart te sluiten, kom maar op!

2

#35donkeredagen #dag10

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.Omdat de tuinmannen vanmorgen al om 8.15 uur voor de deur stonden moest ik weer vroeg op. Maar daar heb ik dan een

Lees meer...