4

#50books vraag 50: Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

Zondag 27 januari kwam ik via twitter bij de #50books vragen uit. Ik had nog nooit geblogd maar vond het wel een inspirerende vraag. Bij het openklikken van de al geplaatste antwoorden zag ik @jjvoerman staan. Voerman was voor mij een zeer vertrouwde naam die niet zo heel veel voorkomt dus ik dacht ‘het zal toch niet…’, klikte hem open en keek in het gezicht van Ubbo Voerman. Ubbo was de kinderrevalidatiearts waar ik zoveel van heb geleerd maar die al in 1996 overleed.
Dat kon dus niet en dat was ook niet zo. Het was Jacob Jan, zijn tweede zoon, die sprekend op hem leek. En of dat nog niet genoeg was schreef Jacob Jan over zijn ouderlijk huis in Beetsterzwaag en over Lyndensteyn waar zijn vader zo lang had gewerkt! Een feest der herkenning dus.
We hadden mailcontact en hij trok me over de streep om te gaan bloggen hoe griezelig ik dat ook vond.

Nu is de maand december bijna om en ben ik bezig aan de laatste #50booksvraag. Zou ik zonder die #50books ooit de stap naar bloggen hebben gewaagd? Ik denk het niet. Terwijl ik rustig kan zeggen dat het een enorme toevoeging aan mijn leven is geworden. Het heeft me geholpen bij het nemen van belangrijke beslissingen zoals het stoppen met werken. Het heeft me geholpen bij het verwerken van die besluiten en niet in het minst door de vaak hartverwarmende reacties die ik kreeg. Het heeft me ook een officiële berisping van mijn werk opgeleverd die uiteindelijk eerder helpend dan akelig was. Het gaf me structuur in mijn lange zomerperiode door mee te doen met 35 foto opdrachten waarbij ik mezelf oplegde daar dagelijks een blog bij te schrijven – wat heb ik daarvan genoten! Hier in de tuin, op Ameland, op de ferry naar Zweden, in Zweden, overal lukte het toch weer die foto en dat blog te maken, wat had ik er een plezier in!

Een ander aspect was het meelezen en meekijken met Jacob Jan in zijn aanloop naar zijn theatervoorstelling. Wat was het mooi om dat van zo dichtbij mee te mogen maken en mee te mogen beleven.
En natuurlijk de contacten met al die andere bloggers (die al een beetje als vrienden voelen want wat weet je veel van elkaar) en met blogpraat (waar ik komend jaar weer actief aan mee hoop te gaan doen).
Met als appotheose het samen met Teske en Jacob Jan door Lyndensteyn lopen en voelen dat voor mij de cirkel rond was. Daardoor heb ik kunnen genieten van mijn afscheid en ben ik in staat mijn Nieuwe Leven te omarmen!

En dat is allemaal gekomen door de #50books van Peter! Wat ben ik hem dankbaar voor dit initiatief. Wat is er veel in mijn leven gebeurd en wat geniet ik van de nieuwe wereld die ik heb betreden. Verbaas me regelmatig over het enorme aantal reviews en geniet van de reacties via twitter, facebook of het blog zelf.

Nee, ik ben niet van plan het stokje van Peter over te nemen. Daarvoor is het nog te vroeg. Eerst half januari heup 2 met alles wat daarbij hoort en daarna eens rustig gaan denken en voelen wat het begrip ‘tijd’ inhoudt.
Wat zal er op mijn pad gaan komen? Dat zullen zeker boeken zijn! Echte boeken en e-books want ik heb nu een e-reader, thuis, in de tuin, onderweg met de fiets, aan een strandje in Zweden of waar dan ook. En wie weet wil ik wel mee gaan doen aan een boekenclub, je weet maar nooit.

Peter, heel veel dank voor je geweldige idee. Juist het iedere zondag bloggen gaf me de gelegenheid het leuk te gaan vinden en van het een kwam het ander!
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het stokje graag over wilt geven en ik hoop dat er iemand komt die het over wil nemen.
Zo niet….. zo niet dan weet ik het niet. Ga je dan toch nog even door? Ik hoop het echt!

2

#35dagen dag 3

Drie jaar geleden ging ik voor het eerst naar het Schrijfcafé. Dat was spannend want ik had geen idee wat me te wachten stond. En toen ik hoorde dat het de bedoeling was dat iedereen hardop voorlas wat hij of zij had geschreven kreeg ik het helemaal Spaans benauwd.Schrijven deed

Lees meer...
1

Jaaaa, vakantie!

Vanmiddag is mijn vakantie begonnen.
Het is heerlijk te constateren dat alles wat ik voor ogen had ook echt af is, dat ik  de afgelopen weken lekker heb gewerkt en dat ik me nog steeds ontspannen en vol energie voel!
Energie om allerlei dingen te gaan doen, variërend van een paar dagen naar Ameland want wat verlang ik naar de zee, veel fietsen, iedere dag een uurtje in de tuin om alles wat mooi is ook mooi te laten zijn, een stapel boeken, straks weer naar Zweden en volgende week beginnen met het vervolg op #synchroonkijken.
Op dat laatste verheug ik me in het bijzonder, 35 dagen lang een foto opdracht die 35 anderen ook doen en via die opdracht leren anders te kijken. Mooie foto’s leren maken en het onderwerp gebruiken voor een dagelijkse blog. Prachtig om daar iedere dag mee bezig te gaan.

De komende periode voelt als de generale repetitie voor de Grote Vrijheid die aanbreekt als ik stop met werken. Het Nieuwe Leven, waar ik me inmiddels intens op verheug. Ook daarvoor heb ik al allerlei plannen.
Wonderlijk dat er opeens die omslag was van wel willen stoppen maar doodsbenauwd zijn voor een leven zonder werk naar het gevoel bijna niet te kunnen wachten tot het zo ver is! Het is een heel fijn gevoel dat ik er nu zo naar kan kijken.
Een gevoel dat bestaat uit afstand nemen, loslaten en weemoed in combinatie met het omarmen van nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen en rust. Maar wat overal bovenuit steekt is het gevoel van vrijheid!
Vrijheid in tijd, vrijheid in invulling, vrijheid in het nemen van beslissingen, vrijheid in mezelf.

En nu eerst acht weken lang oefenen in vrijheid met het veilige gevoel dat ik weer ‘gewoon’ ga werken als deze periode om is. Nog een paar maanden mijn ‘gewone’ leven leiden met de stress van op tijd opstaan en op tijd naar bed gaan, van vergaderen en afspraken. Maar ook van het plezier met collega’s, het delen van ervaringen en het samen ergens naar toe werken. Het is een geschenk om dit nog een paar maanden bewust te mogen meemaken, er deel van te mogen zijn.

Maar nu eerst vakantie, het grote genieten is begonnen!