Als je verjaardag op 6 januari jarig is weet je dat het midden in de winter is.
Dat het kan sneeuwen, ijzelen en hard kan vriezen.
‘Vroeger’ gebeurde dat regelmatig maar we zijn het niet meer gewend.
De laatste keer was precies 10 jaar geleden!
Nu, tien jaar later, zou ik 75 worden, een mooi getal.
Veel mooie getallen vierde ik op bijzondere wijzen, zoals op Bonaire (50) en in Zweden (60).
Allebei onvergetelijk, allebei met veel dierbare vrienden.
Waarbij het in Zweden zowel Nederlandse als Zweedse vrienden waren, vier dagen lang in de sneeuw.
Mijn 70e viel tijdens covid, dus toen viel er niets te vieren.
Maar deze verjaardag wilde ik toch wel aandacht geven want 80 lijkt me te ver weg…
Maar hoe? Heb er lang over gepiekerd en er waren twee opties:
óf met al mijn dierbare familie en vrienden samen óf met steeds een paar lieve mensen thuis.
Iets afhuren, een brunch met alles wat daarbij hoort (want bijna iedereen komt van ver en moet dus ook weer terug) óf ‘gewoon’ thuis met taart en erwtensoep, pizza of patat!
Het was ingewikkeld, aan beide opties zaten natuurlijk voor- en nadelen.
Mijn hart koos voor lekker thuis en tijd voor iedereen die de moeite nam helemaal naar Friesland te komen.
Mijn verstand koos voor vooral niet thuis want veel te druk met alle gevolgen van dien.
Uiteindelijk viel de keus op het laatste en dat voelde goed en veel meer bij mij passend.
En wat was ik blij met die keus want we hadden alles moeten annuleren, Friesland had dagenlang code oranje!
Toch werd het een geweldige dag want natuurlijk kwamen mijn meiden en kwam er opeens een appje van lieve vrienden dat ze ‘even’ een uurtje zouden komen. De meiden en de vrienden kenden elkaar dus het werd héél gezellig en het uurtje liep uit tot uren.
Natuurlijk was er ook taart want Oudste is (bijna) patissier en zorgt altijd voor de heerlijkste baksels.
We hielden de traditie hoog door patat+ te eten die Jongste door de sneeuwbuien heen haalde!
Er waren veel kaarten (te vroeg of te laat, ook door de sneeuw), appjes, telefoontjes en alles wat erbij een verjaardag hoort en het was een prachtige dag.
Wat een verschil met vroeger, toen ik me op mijn verjaardag altijd verdrietig en eenzaam voelde (zonder eenzaam te zijn), zeker als alles wat ik had gepland niet door kon gaan.
Nu speelde dat helemaal niet meer omdat ik weet dat al die dierbaren er wél zijn, al zijn ze niet hier.
Dat gevoel eindelijk afgerekend te hebben met het verleden en het heden te koesteren is een geschenk.
En wat ‘koesteren’ betreft, ik werd de hele sneeuw- en ijsperiode ongelooflijk geholpen door de meiden!
Zij konden niet naar school want het OV reed niet en ze kwamen iedere dag door de sneeuw geploeterd om houtjes voor me te halen! Ik had de dag vóór het begon te sneeuwen gelukkig net een nieuwe voorraad gekregen.
Zelf zou ik geen stap buiten hebben kunnen zetten dus dit was zo ongelooflijk fijn!
Het waren niet alleen de houtjes.
Iedere keer kwamen ze weer stralend binnen, altijd plezier samen, altijd blij iets voor me te kunnen doen.
Ze schepten sneeuw weg, ze veegden een paadje naar de deur, deden boodschappen en ze haalden de auto uit de enorme sneeuwberg!
Iedere keer weer een frisse wind, letterlijk en figuurlijk.
En iedere keer lieten ze een hart van sneeuw achter in de vensterbank.
Of een P maar dat was geen succes want dan ik liep steeds naar de deur omdat ik dacht dat Pommel erin wilde!
Kortom, het was een geweldige verjaardag die totaal anders verliep dan gepland.
Want natuurlijk was er van alles gepland, rekening houdend met mijn blokdagen en andere afspraken.
Maar voor vrijwel alles is inmiddels een nieuwe datum afgesproken
en ik verheug me erop.
Toch is het dan heerlijk dat er na al die ijskou (we hadden twee nachten met -12 en harde Oostenwind) en al die sneeuw, na een auto met een lege accu en voor het eerst in jaren weer een dichtgevroren slaapzolderraam, er opeens weer puntjes van de sneeuwklokjes te zien zijn!
En dat er opeens een windstille dag is met een strakblauwe hemel.
Een dag dat ik voor het eerst in weken weer een rondje door de Buitentuin liep (mooie naam Niek, dank!).
Een dag dat ik zonder jas me minstens een uur gekoesterd voelde door de al best warme zonnestralen!
Samen met Pommel die me buiten niet uit het oog verliest en dat vrij letterlijk opvat.
Wat hebben we genoten en wat verheug ik me op de komende week met weliswaar vorst met koude nachten maar ook de hele week zon!
Eindelijk weer naar buiten, wat heb ik dat gemist!
Alweer 75 jaar! De tijd gaat zo hard. En toch best een cadeautje zulke prachtige bergen sneeuw (en dan alles in de war gooien). Die sneeuwharten zijn fantastisch, sneeuw haalt zoveel plezier in de mensen naar boven.
Dat je nog een hele gezellige, leuke na-verjaardag mag hebben.
Nog een late verjaardagswens voor jou! ik word vandaag 74 en ben van België naar Zweden verhuisd in 2017. Elke verjaardag is voor mij een feest al zijn we maar me twee, gewoon omdat ik hier kan en mag wonen. Fijn om af en toe over jouw avonturen te lezen. De meisjes spreken ondertussen zeker wel vlot nederlands? Groetjes