Veranderingen op Het Landgoed

Het Landgoed, zoals ik mijn tuin begon te noemen toen de grote groene vlakte achter mijn tuin ontstond.
Een groene vlakte van 7 ha, ontstaan na de sloop van de timmerfabriek.
Samen met 4 buren konden we achter onze tuinen nog een stuk bijkopen: dat werd een boomgaard.
Een boomgaardje met daarachter een grote groene vlakte die diepte gaf en de tuin veel groter deed lijken dan hij was, vandaar gekscherend ‘Het Landgoed’.

Op dat Landgoed veranderde veel de afgelopen tien jaar.
‘De oude tuin’, het eerste stukje grond waarop ik een tuin begon, werd vorig jaar De Binnentuin.
Omdat het hoger ligt kon ik de stap erop niet meer maken waardoor alles totaal ontspoorde.
Er kwam een helling naar twee smalle borders waar allerlei soorten ooievaarsbekken en bijenbollen in kwamen.
Tegen de oude rode muur kwamen stokrozen en een lavendelhaagje.
En ik had nooit gedacht dat ik er zóveel plezier van zou hebben, een prachtige toevoeging aan Het Landgoed!

‘De grote tuin’ kreeg drie jaar geleden klinkerpaadjes, dwars door mijn geliefde vaste plantenborders heen.
Dat moest want ik kon er niet meer bij om te wieden. Een voet in de border zetten lukte niet meer.
Wat zag ik er tegenop, wat was het een grote klus en wat is het mooi én handzaam geworden!

Jammer dat die paadjes en borders twee winters lang ruim drie maanden 25 cm onder water stonden.
De planten verrotten, de oude hortensia’s gingen dood en zelfs de bomen kregen een forse opdonder.
En omdat deze tuin tussen het tuinhuis, het terras en de boomgaard ligt, was dat terras totaal onbereikbaar.
Geen mooi vooruitzicht met de wetenschap dat de winters steeds natter zullen worden.

Dus besloot ik aan het eind van de zomer dat er tóch drainage moest komen. Daarvoor moest er gegraven worden.
Door de borders en de nieuwe paadjes. Slechte volgorde maar het was niet anders.
Het was een prachtige nazomer en weer werd er hard gewerkt door Willem en zijn mannen.
En het is gelukt! De hele winter bleef alles keurig droog en liep het water weg in de sloot achter Het Landgoed.

Toen bleef er nog één klus over, een klus waar ik ook al jaren tegenop zag: de dertig jaar oude vijver!
Mijn kraakheldere vijvertje met salamanders en een kikkerfamilie, met bloemen en onderwaterplanten.
Maar zo lek als een mandje.

Maart was een prachtige zonnige maand waarin ik intens genoot. Maar… de vijver moest al weer worden bijgevuld.
En als ik daarmee begon zou ik dat de hele zomer moeten blijven doen, jammer van het water en van mijn energie.
Dus Willem gebeld, hij had gelukkig nog tijd en het is allemaal gelukt al ben ik bang voor een groene algenexplosie.
Er waren nog geen onderwaterplanten die meeverhuisd konden worden. Heb voor een vermogen besteld en alles op hoop van zegen in de diepte gegooid. Nu is het afwachten.

Allemaal veranderingen die Het Landgoed mooier hebben gemaakt en, veel belangrijker, die het toegankelijk houden voor mij.
Wieden lukt me nog maar dat bestaat uit steeds een kwartiertje en dan stoppen (wat ik vergeet en wat dan behoorlijk wordt afgestraft). Het grote werk moet van de tuinman komen en niet te vergeten van Jongste, die de liefde voor mijn tuin heeft meegekregen en heeft overgenomen!

Maar helaas, tien jaar heb ik genoten van het groene en vooral stille achteruitzicht.
Ik heb altijd geweten dat daar een einde aan zou komen en dat is inmiddels gebeurd.
De groene vlakte verandert in een enorm tempo in een woonwijk met 197 woningen. Een groene wijk, dat wel.
De huizen grenzen aan ‘mijn’ sloot en wat ben ik nu blij met die boomgaard die voor vrijheid zorgt.
Zo was het vanaf het begin af aan ook bedoeld en het werkt.
Zeker als de 9 knotwilgen weer hun 3-4 m hoge takken hebben!

Eigenlijk is het nu geen Landgoed meer maar weer gewoon een tuin.
Een tuin waar heel veel is veranderd en waar ik vrijwel iedere dag rommel, zit en bezoek heb.
Waar familie en vrienden me helpen met plantjes zetten, de pomp weer installeren en afdakjes renoveren.
Een tuin met een tuinhuis, een Binnentuin, een vijver, een grote tuin en een boomgaardje.

Al met al tóch mijn Landgoed
waar ik zo vreselijk veel van hou!

En de kabouter ziet dat het goed is…