2

Vraag 20: Welke boeken lees je stiekem omdat je je er eigenlijk voor schaamt?

Tjonge, moeilijke vraag!
Vroeger schaamde ik me voor allerlei boeken: de Witte Raven met Leni Saris als ongekroonde koningin, alle boeken van Sanne van Havelte, Pitty op kostschool etc.
Van hetzelfde genre lees ik nu Nora Robberts, Hannah Kristin en Jody Picoult maar schamen doe ik me daar niet meer voor.

Waar ik me soms wel voor schaam is als ik een boek juist niet heb gelezen.
Heel lang heb ik dat gehad met ‘De ontdekking van de hemel’ van Harry Mulisch.
Iedereen had het er over en ik verzon steeds maar smoezen waarom ik het nog niet gelezen had.
En dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven.

Hetzelfde gebeurde bij ‘Het spel van de engel’ en ‘Nachttrein naar Lissabon’.
Boeken die iedereen had gelezen, waar iedereen over praatte en die iedereen geweldig vond.
Die ik in mijn boekenkast heb staan en ze daar maar niet uithaal.
Waarom niet?
Ik weet het niet.

Gek genoeg wil ik die boeken wel hebben en ben ik steeds van plan eraan te beginnen.
Heb er hier in Zweden weer twee bij me die tot nu toe toch weer in de boekenkist blijven liggen.
Koop ik ze om te laten zien dat ik heus wel weet dat dit goede boeken zijn?
Koop ik ze om te laten zien dat ik er echt wel bij hoor?
Of koop ik ze omdat ik ze graag wil lezen?

Iets houdt me tegen en ik heb geen idee wat dat is.
En waarom weet ik niet, maar daar schaam ik me soms dus een beetje voor!

Delen is fijn:
0

Afkicken!

Het valt niet mee me over te geven aan het grote niets-doen.
Meestal heb ik daar absoluut geen moeite mee, zodra ik in Zweden ben valt altijd alles van me af.
Maar nu is het anders.

Mijn lijf en mijn hoofd zijn een en al onrust en me concentreren op een boek is nauwelijks aan de orde.
Zelfs ‘s nachts gaat het door, ik word ‘denkend’ wakker met het gevoel de hele nacht hard gewerkt te hebben.
En dat terwijl alles mee zit: na twee dagen is het prachtig weer geworden, ik geniet van de doodstille strandjes en ik hoef helemaal niets.

Het zullen de afgelopen maanden wel zijn.
Maanden waarin veel is gebeurd en waarin ik voor mij ingrijpende besluiten heb genomen.
Besluiten die gaan leiden tot een ander leven en daar moet ik aan wennen.

Dat geeft dus onrust, in alles.
Thuis zijn er altijd veel dingen te doen waardoor die onrust niet zo opvalt en ik er onderuit kan.
Hier is dat niet zo en slaat die onrust genadeloos toe.
Het voelt als afkicken en dat zal het ook wel zijn.

En waar kan dat beter dan hier?
In dit prachtige land waar ik ondanks mijn onrust toch weer buitensporig geniet van de natuur die per dag verandert.
Van de nog kale bomen die een waas van groen krijgen.
Van de miljoenen witte bosanemoontjes.
Van de berken met hun zacht groene blaadjes.
En van de rust die alles uitstraalt.

Die rust zal uiteindelijk bij mij ook wel komen.
Het Zweedse wonder zal zijn werk weer doen.

Delen is fijn:
0

Leven met de dag

Tjörn, het eiland aan de Westkust waar ik zoveel van hou.
Heerlijk om er weer te mogen zijn.
Heerlijk om thuis te komen want zo voelt het, of ik niet weggeweest ben.
Heerlijk ook om me hier welkom te mogen voelen.

En nu begint het grote uitrusten.
Het weer werkt daar aan mee: gisteren stortbuien en een koude wind zodat ik geen enkele behoefte had wat te gaan ondernemen. Lekker met een boek op de bank in het tempo van ‘een hoofdstuk – een uurtje slapen’.
Ik tref het altijd ongelooflijk met het weer, heb altijd zon en kan altijd op een van mijn strandjes zitten. Realiseer me ook dat dat ooit mis moet gaan en heb dus van alles bij me om het ook bij slecht weer goed te hebben.

En nu lijkt deze periode te zijn aangebroken.
De weerberichten zijn zeer matig, lage temperaturen, een koude wind en soms een bui.
Jammer, want ik verlang erg naar mijn strandjes.

Aan de andere kant maakt het ook dat ik per dag en zelfs per deel van de dag moet leven.
Geen plannen maken maar kijken wat zich voordoet en genieten van de mogelijkheden die er altijd weer zijn.
Best moeilijk want ik ben een regelaar.

Desondanks weet ik dat ik het moet leren, dat leven met de dag, leven zonder agenda, leven met wat zich voordoet en daar blij mee zijn.
En waar kan ik dat beter leren dan hier, in mijn andere land?

Delen is fijn:
0

#50books 8: Hoeveel lees je gemiddeld per dag?

Vanaf het moment dat ik begreep dat letters iets betekenden en dat een aantal letters samen een woord, dus een begrip, vormden, heb ik gelezen.
Overal en altijd.
De routes en de haltes in de tram, de bus, de metro.
De reclame onderweg.
De achterkant van de rol beschuit op tafel.
De hoeveelheden vitamines en mineralen op het pak melk.
De gebruiksaanwijzing van een apparaat dat ik nooit gebruikte.
Eindeloos, maar dat is natuurlijk geen antwoord op deze vraag.

Lezen doe ik een groot deel van mijn dag.
Op mijn werk: beleidsstukken, mails, notulen, notities, tweets.
Thuis: kranten, tijdschriften, boeken, ondertitels, tweets, mails.
Onderweg: dat wat er op mijn pad komt en het boek dat ik altijd bij me heb.

Maar het échte lezen is van een andere categorie, een buitencategorie.
Het lezen van een boek dat boeit, dat aangrijpt, me meesleept in een andere wereld.
Dat lezen lukt me niet meer iedere dag. Zelfs niet iedere week.
Dat lezen waar ik eigenlijk altijd naar verlang en waar ik toch niet aan toe kom omdat er zoveel andere dingen zijn, lijken te zijn. En omdat ik vaak te moe ben me te durven verliezen uit angst niet meer te kunnen stoppen.

Gelukkig is dat altijd maar tijdelijk! Zodra het echte voorjaar aanbreekt kan ik weer naar buiten, naar mijn plekje uit de wind en in de zon, naar mijn bankje langs de vaart, naar het haventje van Laaxum of een van de andere rustige plekjes.
Daar krijg ik langzaam weer de rust om écht te lezen en op of onder te gaan in het verhaal.

En in mei is Zweden er weer.
Met zijn strandjes, de zon, de rust en al die boeken in de krat op de achterbank van mijn auto.
Het zijn nog echte boeken, een e-reader wil ik nog niet.
Daar lees ik een groot deel van de dag, overal en altijd.
Daar komt de ruimte om weer te genieten van het niets anders te hoeven dan het mogen en kunnen lezen.
En dat doe ik dan ook, zo veel en zo lang mogelijk.
Het aantal uren? Geen idee…

Delen is fijn:
4

Wordt het weer leuk?

Na een vervelend traject van een half jaar besloot ik afgelopen zomer een deel van mijn functie terug te geven. Een baan waarvan ik altijd zei dat het de leukste baan van de hele wereld was! Een baan die ik voor een groot deel zelf had gecreëerd en die ik nu ook zelf  ‘om zeep’ leek te helpen.
De redenen hiervoor bleken eigenlijk allemaal te herleiden naar het toverwoord “leeftijdsfase”.
Plat gezegd ‘niet meer kunnen wat je vroeger kon’.
Wat heb ik geworsteld om dat te erkennen, toe te geven en uiteindelijk hardop te zeggen.
Een oplossing was niet zo eenvoudig maar kwam uiteindelijk wel, al zaten er zeker ook negatieve kanten aan. Lang nagedacht, veel met goede vrienden gepraat, deskundig advies ingewonnen en uiteindelijk eind 2012 het besluit genomen de geboden ‘kans’ te accepteren en me een jaar te geven om te kijken of het weer leuk zou gaan worden.

Toen alles achter de rug was stapte ik in de auto en reed naar Zweden.
Zweden, mijn ‘andere’ land. Het land vol ruimte en rust, vol sprookjesachtige natuur. Het land wat voor mij helend is, waar het Zweedse wonder altijd weer  toeslaat.
De Kerstdagen in Zweden boden een ander ritme door de korte dagen (daglicht van 9.30 – 15.00 uur), met nieuwe mensen, onverwacht samen muziek maken en samen koken.
En de sprookjesachtig witte wereld maakte mijn hoofd leeg waardoor het werk  naar de achtergrond verdween.

Weer thuis was het ook fijn, lekker met de poesjes bij de houtkachel. Soms flitste er even een gedachte door mijn hoofd over de nieuwe functie: hoe zal het gaan? Hoe is de nieuwe collega? En het belangrijkste: zal het weer leuk worden?  Maar die vragen verdwenen snel weer naar de achtergrond. Er was van alles te doen en vol energie genoot ik van wat er voorbij kwam.

En nu heb ik al weer drie weken gewerkt. Het is anders en toch ook weer niet.
Het is zoeken naar balans: wat hoort wel en wat niet bij mijn nieuwe stuk?
Ik ben blij met de nieuwe collega die vol enthousiasme aan de gang is gegaan en ik herken in haar bevlogenheid mezelf toen ik net zo oud was als zij nu. Afstemmen is wennen, ook voor andere collega’s. En ik moet nu echt leren ‘nee’ te zeggen….

Maar waarom voel ik me nu al weer moe?
Waarom heb ik nu al weer het gevoel ‘s avonds geen energie meer te hebben en het weekend te moeten gebruiken om uit te rusten?
Waarom is het niet zo als ik had gedacht?

Misschien heb ik het me te mooi voorgespiegeld.
Misschien trek ik nog teveel naar me toe.
Misschien gaat het over een maand wel beter.
Misschien moet alles  even wennen.
Misschien verlang ik gewoon naar de lente met dagen vol licht en een tuin vol bloemen.

Misschien wordt het weer leuk….

Delen is fijn: