4

Verdriet

Afgelopen maandag was ik ‘s middags op de koffie bij een van mijn beste vriendinnen. Ze brak acht weken geleden haar heup en was na zes weken rolstoel weer aan het lopen maar autorijden kon nog niet. Het was zoals altijd, aan de bar in de keuken waar ze de spil was van haar gezin, haar familie en haar enorme vriendenkring. Velen noemden die keuken ‘haar kantoor’, het middelpunt van heel veel gesprekken, kopjes koffie, glazen wijn, telefoontjes die overal door heen gingen maar zo nodig ook netjes werden ‘afgepoeierd’ met “zit nu met Liesbeth aan de keukentafel en bel je over een uurtje terug”.

Behalve de gesprekken in de keuken belden we veel. Veel en laat. Soms kwam er om half twaalf een smsje met “ff bellen?” of “slaap je al?”.
Gesprekken over alles.
Over werk, over de kinderen, over verdriet, over plezier, over het leven zelf.
En de laatste tijd speelden we bovendien Wordfeud wat ze altijd met veel overmacht won. Zo ook maandagavond. Het spelletje was bijna uit, ik stond met 200 punten achter en deed een van de laatste zetten.
Om 1.07 uur kwam er een zet terug met ‘welterusten’ en ik ging naar bed.

Ze is dezelfde nacht in haar slaap overleden.

De eerste dagen gingen in een roes. Kon het niet geloven en dacht bij ieder telefoontje dat het E was met de boodschap ‘je bent er in getrapt!’ maar dat telefoontje kwam niet.
Het is bizar, ongelooflijk en vreselijk.
Ze stond zó midden in het leven en ze wás zo levend.
Samen met haar man en haar gezin, haar familie, haar vrienden.
We hebben tijdens onze vriendschap heel veel meegemaakt en ze was er altijd.
Op haar eigen nuchtere manier, soms kort door de bocht en confronterend en altijd met humor en respect.

Tijdens de zeer indrukwekkende afscheidsbijeenkomst haalden familie en vrienden anekdotes aan. Haar krachtige en altijd geestige uitspraken kwamen voorbij waardoor er tussen de tranen door ook gelachen werd. Ze zou ervan genoten hebben.
Het was een prachtig afscheid dat ze zelf zo zou hebben kunnen organiseren.

Maar hoe moet het nu verder?
Hoe moeten haar man en kinderen verder zonder deze bijzondere vrouw en moeder?
En hoe moet ik verder zonder deze bijzondere vriendin? Zij was een anker voor me.

Een van haar kenmerkende uitspraken was “vastpakken en loslaten”.
En ik zal het proberen maar wat doet het pijn en wat is het moeilijk.

3

Afscheid

Het is al weer twee dagen geleden maar mijn lijf zit nog steeds vol adrenaline, mijn hoofd vol met beelden en mijn huis vol met cadeaus!Wat was het een warm bad, dat afscheid van Revalidatie Friesland.Zoveel lieve mensen uit alle delen van het land, prachtige toespraken en een kolossaal

Lees meer...
4

Afhandelen

Het was de week na het grote symposium. Een volle mailbox met heel veel enthousiaste mails van deelnemers en sprekers. Mooie complimenten voor de organisatie, zoals "wat waren jullie professioneel en wat was iedereen vriendelijk ondanks de drukte"! Echt een compliment voor mijn facilitaire

Lees meer...
2

Sap!!

Het was een drukke week.Vergaderen in Utrecht met het communicatienetwerk van Revalidatie Nederland, altijd leuk en stimulerend. Voor de laatste keer want het afscheid nemen is nu echt begonnen. Een wonderlijk gevoel om deze mensen van wie ik er sommigen al heel lang ken, straks niet

Lees meer...
3

Weer aan het werk

Gisteravond bedacht ik me dat het de allerlaatste vakantiedag van mijn leven was. Je hebt nu eenmaal vakantie omdat je werkt, het een kan niet zonder het ander. Zonder te werken kun je wel ‘met vakantie ergens heen gaan’ maar het is geen echte vakantie meer in de ware zin van het woord. Wonderlijk. En zo zullen zich nu steeds dingen voordoen die ik voor het laatst doe, meemaak of beleef.

Maar vandaag was het weer ‘gewoon’, een gewone werkdag.
Natuurlijk niet helemaal want ik heb het niet meer druk en dat is even wennen. Ik heb met veel collega’s even bijgepraat en de meeste mails gelezen. En ondanks dat ik gisteren nog geen idee had hoe het zou zijn om weer te werken – zodra ik de deur van mijn kamer open deed was het bijna of ik niet weggeweest was. Bijna maar niet helemaal. Ik voel dat het door de afstand die ik de afgelopen periode heb kunnen nemen anders is. En ik realiseer me wat een goede keus het is geweest deze lange vakantie toch te nemen. Om zo ruimte te creëren voor het afscheid nemen van mijn oude en het omarmen van mijn nieuwe leven. Om door die ruimte anders te kunnen kijken en dingen anders te kunnen ervaren en dat voelt goed. Niet afstandelijk of minder gemotiveerd. Wel meelevend en betrokken.
Maar toch anders, het afscheid nemen is al heel voorzichtig begonnen.

Het was fijn om terug te zijn en mijn collega’s te zien en te spreken.
Het was ook fijn om te voelen dat mijn manager en ik het op dezelfde manier beleven en op een positieve manier kijken hoe die laatste drie maanden het beste ingevuld kunnen worden. Wat een mooie manier om langzaam toe te mogen groeien naar dat Nieuwe Leven.
En wat mooi dat ik deze mogelijkheid krijg om zo afscheid te mogen en te kunnen nemen.