2025 – geen jaar om lang te onthouden

Toen ik nog minstens wekelijks een blogje schreef vatte ik eind december bijna altijd het jaar samen.
Dat heb ik al een paar jaar niet gedaan.
Maar nu bloggen er vrijwel helemaal bij in is geschoten doe ik op de eerste dag van 2026 een poging.
Het was geen fijn jaar, 2025 – geen jaar om lang te onthouden.

Eigenlijk ging het al direct in januari mis.
Of het nu door de vermoeidheid van al-die-feestdagen-op-een-kluitje was of gewoon door een natte terrastegel, bij mijn blokje om door de tuin de dag na mijn verjaardag schoot mijn kruk onderuit en maakte ik een smak op de tegels. Gelukkig kwam er op mijn ‘help-geroep’ een bouwvakker aanrennen van de nieuwbouw achter de tuin, die mij zeer vakkundig weer op de been zette. Een jonge God in een rode overall met lange blonde krullen, wat wil je nog meer?

Een paar weken later viel ik weer, nu in huis. Stond op, wilde me vastpakken, greep mis en viel als een plank voorover. Middelste en Jongste waren in de bijkeuken, hoorden de klap, mijn gil en schrokken vreselijk.
Zoals iedere keer leek ik niets te hebben maar zij waren niet zo sterk (waar is de jonge God als je hem nodig hebt) dus was het overeind komen een hele klus met veel overbelasting.

Gevolg: moe, heel veel zenuwpijn, verwijzing door huisarts naar neuroloog ivm pijnbestrijding. En dat leverde iets bijzonders op. Tot mijn stomme verbazing wilde de neuroloog ook bloedonderzoek. Dat was in zeker 20 jaar niet gebeurd want nooit ziek.
En dat bloedonderzoek leverde iets op: een ernstig tekort aan vitamine B12/11 en een behoorlijke bloedarmoede.

Toen ik het rijtje met mogelijke gevolgen van dit tekort las wist ik niet wat ik zag, want vrijwel alle symptomen zijn bij mij in meer of minder ernstige vorm af te vinken, met de polyneuropathie en alle gevolgen van dien met stip op nummer één. Ook de extreme vermoeidheid die me al jaren verlamt werd duidelijk want die bloedarmoede dus.

En ook de oorzaak bleek helder: door mijn gewrichtspijn (gevolg van de ernstige acute reuma in 1981) slik ik al zeker 25 jaar de maximum dosis diclofenac en daar hoort een maagbeschermer bij. Op recept. Van de huisarts. En die maagbeschermer zorgt dat er (vrijwel) geen B12 kan worden opgenomen. Hiermee was het kringetje rond. Wel is het moeilijk te accepteren dat alle ellende misschien voorkomen had kunnen worden.

Er volgden onmiddellijk B12 injecties maar het protocol van de Nederlandse Huisartsen schrijft een maximum van 10 injecties voor. Inmiddels is er veel onderzoek gedaan en na een extra gesprek van mijn huisarts met de neuroloog werd besloten dat ik twee jaar lang 2 prikken per week krijg in de hoop dat de zenuwpijn vermindert en de polyneuropathie misschien afneemt.

Want… die polyneuropathie veroorzaakte zoveel zenuwpijn en kramp dat ik half mei wakker werd met een totale klapvoet links. Dus lopen met twéé krukken! Over een zandkorrel struikelen, orthopedische schoenen die niet meer pasten en veel te zwaar waren dus het lopen ernstig bemoeilijkten. En niets voelt zo invalidiserend als lopen met twéé krukken!

Om het verhaal af te maken, door het vallen (ook nog een keer ’s nachts, terug van de wc waar mijn klapvoet achter de drempel bleef haken) blesseerde ik mijn SI-gewricht wat een afknelling van een grote beenzenuw veroorzaakte. Gevolg: uitval en vreselijke pijn, 4x daags tramadol,  een pijnstiller die ik na mijn heupoperaties nóóit meer had willen slikken vanwege de nare bijwerkingen!
En die bijwerkingen kreeg ik ook allemaal, variërend van hallucinaties tot misselijkheid en obstipatie.

Kortom, een zomer waarin ik nauwelijks in mijn Grote Tuin ben geweest (te ver, te lastig) en waarin de Binnentuin heel helpend was want die was op goede dagen net binnen bereik.

Een zomer waarin iedereen altijd in en uit liep want ik kon niet naar de deur dus de achterdeur bleef altijd open.

Een zomer waarin de meiden me bij alles hielpen en voor afleiding zorgden, waarin Buurtzorg 2x p/w kwam voor mijn B12 prik, waarin ik 2x p/w hulp had, waarin er heel veel lieve mensen waren maar een zomer waarvan ik ook heel veel niet meer weet…

Inmiddels gaat het een beetje beter maar er moet zoveel!
Zo was het best moeilijk om, na er 38 jaar met liefde en plezier gewerkt te hebben, nu als patiënt naar Lyndensteyn/Revalidatie Friesland te gaan. Naar de revalidatiearts, de orth. schoenmaker en orth. instrumentmaker. We zijn nu drie bezoeken verder en helaas is er nog geen oplossing voor schoenen en gaat dat nog zeker tot februari duren…

Ook moest mijn rijbewijs worden verlengd want bijna 75. Daarvoor moest ik naar een neuroloog (€300!!!) die me tot mijn stomme verbazing weer 5 jaar de tijd gaf. Daarna moest ik ‘proefrijden’ waarbij de kracht van mijn rechter been werd gemeten en kritisch werd gekeken naar de snelheid bij het wisselen tussen gas en rem. Wat ben ik blij weer voor 5 jaar mijn rijbewijs te hebben, het geeft me mijn vrijheid ook al beperkt die zich tot korte stukjes.

Die korte stukjes zijn belangrijk want ik had het afgelopen jaar een abonnement bij de dierenarts.
Eerst voor Pientje met haar diabetes en wat was het verdrietig dat vlak na haar dood ook mijn grote Pepijn hetzelfde bleek te hebben! De aanpak is heel anders, hij krijgt Hele Vieze Druppels (Senvelgo) en ik moet zo nu en dan zijn urine controleren met een stripje. Dat is nog een hele uitdaging maar het lijkt goed te gaan.

Om dit jaar in stijl te eindigen viel ik een week voor Kerst weer. En deze keer achterover. Heel hard en heel pijnlijk.
De klap was zo hard dat de kruk die om mijn rechterarm zat in tweeën brak…
Een appje naar Oudste was voldoende om haar binnen 5 minuten hier te hebben. Ze is ontzettend sterk en ongelooflijk maar waar, ze zette me in één keer overeind op mijn krukje – net als de bouwvakker op 7 januari!

En daarmee zijn we weer terug bij het begin van het jaar, 2025 – geen jaar om lang te onthouden.

Toch was er ook veel fijns zoals mijn beste vriend Ch die mijn slaapzolder voorzag van ‘looprekken’ en overal steunen, die de drempel van de wc boven verwijderde (het bleek een zware balk te zijn) en met wie ik een constructie bedacht waarmee ik boven tóch zelf van de grond op kan komen. Hij maakte alles en ja, het lukte!

Fijns zoals alle lieve mensen die ondanks de afstand toch steeds op bezoek blijven komen.
Mijn broer en zusjes met hun partners, mijn vrienden en niet in de laatste plaats mijn meiden die altijd voor me klaar staan. Ik ben er zo ongelooflijk dankbaar voor. De afstanden zijn soms groot, te groot voor mij.
Het voelt als een enorme rijkdom dat iedereen wil blijven komen – dank iedereen die dit betreft!

En nu is het 1 januari 2026, er ligt een nieuw jaar voor me.
Aan goede voornemens maken doe ik nooit maar dat is deze keer anders.
Ik ga genieten van alles wat er op mijn pad komt maar ik ga ook blokdagen invoeren.
En ik ga me daar streng aan houden.
Want moeheid leidt tot vallen en dat kan ik me niet meer permitteren!

Rest mij iedereen een heel goed, gelukkig en gezond Nieuw Jaar te wensen!